Yanında olmak
veya hiç olmamak
Ağlamamak için kendimi tuttum ama yine de ister istemez ağladım. Aslında üzülecek bir şey de yoktu.Sadece ben biraz fazla dram kattım işin içine.
Her şey bu sabah başladı. Uyandım,çantamı hazırladım ve çorabımı almak için kardeşimin odasına gittim.Tam odasından çıkarken masasının üzerinde duran broşürü fark ettim ve inceledim.Teknik lise tanıtım bröşürüydü ama yaşadığımız yerden 40dk uzaklıkta ki bir okuldu.Neyse evden çıktım ama yolda yürürken de kardeşimin geleceğini düşünüyorum. Yatılı okula gitse ne yapacak vs gibisinden.Sonra aklıma ek olarak ileride bir gün annem vefat ettiğinde (Allah gecinden versin) ne yapacağımı-düşündüm. Tüm bunları düşündükçe ister istemez içim sızladı.
Sanırım artık bireysellikten çıkıp sorumluluk alma vaktim geldi.En azından kardeşim liseye gitmeden önce-oturup onunla konuşmalıyım. Ki sonrasında pişman olmayayım. Belki vereceğim tavsiyeleri geçiştirecek ama en azından hatrında kalır.
Baba kavramına gelirsek, yani benim için yok.Bu zamana kadar da bana dayılarım hariç böyle eşlik eden de olmadı. Ama en azından ben şimdi kardeşimin yanında olabilirim.Bu şansa sahibim.